ضرورت استاندارد سازی پرسش ها
29 بازدید
تاریخ ارائه : 9/19/2012 11:23:00 AM
موضوع: مدیریت

ضرورت استانداردسازی پرسش ها

یکی از فنون مورد نیاز در تدریس، تحقیق ، تألیف ، تبلیغ ، سخنرانی و مصاحبه و ...، شناسایی و بازسازی پرسش های غلط انداز است. پرسش استاندارد، تلاشی برای شناخت واقعیت است و هرگز اطلاعات غلط را به مخاطب إلقاء نمی کند و ادّعاهای إثبات نشده را پیش فرض خود قرار نمی دهد.

به مثال ذیل توجه بفرمایید:

"چرا امام حسن مجتبی (ع) صلح کرد ولی امام حسین (ع) راه مبارزه و قیام را برگزید؟"

درباره پرسش مذکور این پرسش مطرح است:

آیا این پرسش استاندارد و درست˚ ساخت است یا غلط انداز و غیر استاندارد؟

در صورت دوم، چرا و چگونه این پرسش غلط انداز و غیر استاندارد شده است؟

و سرانجام، صورت اصلاح شده و استاندارد پرسش مذکور کدام است؟

پاسخ : پرسش مذکور غلط انداز و غیر استاندارد است زیرا در آن از این نکته و واقعیت تاریخی غفلت شده که این دو امام بزرگوار؛ هر دو هم قیام داشتند و هم صلح :

یک- حضرت امام مجتبی (ع) اول قیام کرد و مردم را به جنگ با معاویه فراخواند و فرمانده لشگرش را نیز معین کرد و ... ولی بعد از سازش و فرار فرمانده لشکر و برخی از لشکریان به طرف دشمن و آشکار شدن ضعف ایمان و آگاهی نیروها، به ناچار برای رعایت مصلت و حفظ مسلمانان صلح را پذیرفت.

دو- حضرت امام حسین (ع) به مدت ده سال تمام ( از سال 40 تا 50 هجری ) صلح برادر و امام زمانش را تأیید کرد و بعد ده سال دیگر – از سال 50 تا 60 هجری - نیز در زمان امامت خودش آن مصالحه را ادامه داد و فقط در چند ماه پایانی امامتش و با آغاز حکومت یزید ( بعد از مرگ معاویه در رجب سال 60 هجری ) ، دست به شمشیر برد و به مبارزه پرداخت. 

نتیجه : در پرسش " چرا امام حسن مجتبی (ع) صلح کرد ولی امام حسین (ع) راه مبارزه و قیام را برگزید؟ "  دو مفروض اشتباه وجود دارد:

 یک- امام دوم (ع) فقط صلح کرد و قیام و مبارزه مسلحانه ای نداشت.

دو- امام سوم (ع) فقط قیام کرد و هرگز صلحی نداشت.

 و هر دو مفروض اشتباه است ؛ یعنی در این پرسش فقط به صلح امام حسن مجتبی (ع) و قیام امام حسین (ع) توجه شده ولی به صلح امام حسین (ع) به مدت ده سال (از سال 50 تا سال 60 هجری) و همچنین به إعلام جنگ و تجهیز نیرو و تعیین فرمانده نظامی برای جنگ با معاویه که از سوی امام حسن (ع) صورت گرفت؛ هیچ توجهی نشده است. پس چنین پرسشی که اطلاعات غلط می دهد؛ غلط انداز و اشتباه آمیز و غیر استاندارد است و باید اصلاح شود.

صورت اصلاح شده و استاندارد پرسش مذکور چنین می شود:

چرا امام حسن مجتبی (ع) نخست قیام و لشکر کشی کرد و بعد صلح را پذیرفت امّا امام حسین (ع) در آغاز امامتش سالها مصالحه پیشه کرد و بعد در اواخر رهبریش به جنگ و مبارزه نظامی پرداخت؟

پاسخ پرسش اخیر (پرسش استاندارد و بازسازی شده):

امام معصوم علیه السلام رهبر جامعه اسلامی است و حقّ و مسئولیت تشخیص زمان و شرایط جنگ یا صلح را بر عهده دارد و با رعایت حکمت و مصلحت و در نظر گرفتن وضعیت – داخلی و خارجی – نیروهای مسلمان و دشمنان، إقدام و تصمیم گیری می کند. تقدیم یا تأخیر جنگ یا صلح وابسته به شرایط موجود در جامعه اسلامی است.

در زمان معاویه شرایط برای قیام و مبارزه فراهم نبود و مردم بیدار و آماده نبودند ولی در زمان یزید چنین شرایطی مهیّا شد. و بنا بر این همان طور که امام حسین علیه السلام در زمان معاویه – از سال 50 تا 60 هجری – مانند امام حسن مجتبی علیه السلام صلح کرد و قیامی بر ضدّ معاویه انجام نداد؛ اگر امام حسن مجتبی ع هم در زمان یزید می بود حتماً با او به جنگ می پرداخت و مانند امام حسین ع عمل می کرد.

اللهم صلّ علی محمد و آل محمّد و عجل فرجهم.

اللهم اجعل محیانا محیا محمّد و آل محمّد

و مماتنا ممات محمّد و آل محمّد

علیهم آلاف التحیة و الثناء.

و آخر دعوانا أن الحمد لله ربّ العالمین.